• Agenda:

    Op zondag 5 april is er om 10.00 uur een  gebedsviering in de Andreaskerk te Spijk. Deze dienst is vanuit huis te beluisteren via http://www.kerkomroep.nl en dan te zoeken naar Spijk (Groningen).
    De dienst is ook te bekijken via YouTube

  • Werkgroep Pastoraat

    “De gemeente als het lichaam van Christus’ (1 Cor.12)”

    Werkgroep-Pastoraat

    Het lichaam heeft verschillende leden. Dit geldt ook voor de gemeente. Zij heeft verschillende taken en functies, gericht op de zorg voor en om elkaar; de gemeente als het volk van God onderweg en op weg gestuurd (Mat.28) om er voor en in de wereld te zijn.

    Het pastoraat neemt in onze gemeente een centrale plaats in en is principieel een “opdracht” aan alle gemeenteleden. De hoofdtaak van deze groep is het bezoeken van ouderen, zieken en nieuw ingekomenen.

    De werkgroep bestaat uit: Gerard Knol (dominee), Hans Jongejan, Truus Wildeboer  (ouderlingen) + Koos Koerts, Lenie Sonneveld, Janny van der Veer, Piet van der Veer, Willy Zeef en Zwannie Huisman als leden die geen ouderling zijn, maar  binnen de groep wel dezelfde taken vervullen.
    Zij komen in principe één keer per twee maanden bij elkaar. Regelmatig vinden daarnaast toerustingsavonden voor de werkgroep plaats.

    Kent u iemand die ziek is of binnenkort naar het ziekenhuis moet of die graag regelmatig een bezoekje wenst, neem dan contact op met Lenie Sonneveld (sonn0031@planet.nl) of Truus Wildeboer (truus_wildeboer@hotmail.com).

    Vanuit het Pastoraat:

    Dag allemaal.

    Fijn dat jullie er zijn.
    Gek, misschien, maar dat is wat ik de laatste twee weken steeds nadrukkelijker voel.
    Ik kijk ook anders naar premier Rutte. Ik zie hem minder als een technische bestuurder, meer als iemand die goed bezig is voor ons.
    Ik luister anders naar de koning. Ik hoor zijn oprechte betrokkenheid en zorg. We zijn meer gezin met elkaar, familie. Ook al moeten we anderhalve meter afstand houden.

    Ik heb nu zo’n 20 mensen gebeld, omdat zij behoren tot de groep van kwetsbaarste gemeenteleden.
    Ook dat doet mij goed. Het is goed om elkaar over een weer te horen.
    We zijn niet alleen en staan er ook niet alleen voor.
    Omdat God er is. Omdat wij er voor elkaar zijn, zij het op enige afstand.

    Misschien realiseren wij ons – ikzelf voorop – dat wat voorheen zo vanzelf sprak, nu beter voelbaar is. We zíjn er, juist nu we er voorzichtiger en zorgvuldiger mee moeten omgaan dan voor deze crisis. Het lijkt misschien alsof we er minder goed kunnen zijn, terwijl we ontdekken dat we er juist nadrukkelijker voor elkaar zijn.

    Begrijp me goed – ik probeer hier niet van de nood een deugd te maken.
    Ik realiseer me iets.
    Op dezelfde manier als in het liedje van De Dijk: een man weet pas wat hij mist, als ze er niet is.
    Ik hoor in de stem van onze mensen zorg en onzekerheid: wat gaat er nog komen, wat gaat er gebeuren? Je weet het niet. Het dieptepunt is stellig nog niet bereikt.

    De meeste gesprekspartners vertrouwen wel op God, maar … je hoort ook de rafelrandjes van een angst die zich niet zo gemakkelijk laat bezweren.  Dat is niet fout, dat is geen gebrek. Zo spookt het in ons. Het hart pompt niet alleen bloed rond, ook angst en zorg. De stemmen die maar niet willen zwijgen. Laten we onszelf en elkaar niet hard vallen, maar het accepteren. Ook mét onze angsten en zorgen zijn we in Gods hoede. Gelukkig hebben de meeste mensen wel meerdere lijntjes naar anderen, naar ‘buiten’.

    Het is belangrijk om in beweging te blijven. Zo is het ook belangrijk om de stembanden en de contactspieren in beweging te houden. En om het hoofd eens even buiten de deur te steken: het is voorjaar.

    Ook merkwaardig, heb ik gehoord, dat kankerpatiënten ineens qua zorg niet meer vooraan staan. Het is alsof we allemaal naar voren zijn geschoven als potentiële coronapatiënten. De hele medische zorg staat voor de taak om deze tsunami op te vangen. Mondkapjes, ic-bedden enz. De hele regering voert het corona-kamp aan. Dat maakt dat iedereen die voorheen vooraan staat, ineens een paar plaatsen naar achteren is gezet. Zeker nu de ziekenhuizen ook gesloten zijn.

    Dat is een nare ontwikkeling. Wat kun je ertegen doen?
    Ik zou zeggen, in ieder geval, laat je niet tot zwijgen brengen als je werkelijk zorgen en klachten hebt. We zitten nog steeds in een fase van ‘redden wie zich redden kan’, zeker in de zorg. De situatie onderstreept alleen maar hoe groot de crisis is van dit moment. Ik denk daarom ook dat het ZO ONTZETTEND belangrijk is dat wij ons goed houden aan de verordeningen en richtlijnen. Ze zijn er niet voor niets en het je houden aan deze zaken helpt de medische zorg ontlasten.

    Alles grijpt ontzettend in elkaar en dat worden we ons nu gaandeweg bewust. Vanuit de kerkenraad doen we ons best om de contactlijnen warm te houden. Als u denkt: daar wil ik graag aan meewerken – doe dat! Houd contact aan mensen aan wie u denkt en geef hun namen door aan de leden van de kerkenraad. Er zijn op dit moment telefooncirkels (of hoe we die ook noemen) en wij willen iedereen die daaraan behoefte heeft erin opnemen.  Wie had ooit gedacht dat het Lichaam van Christus met zijn leden verbonden zou zijn door telefoonlijnen en digitale lijnen? Ik niet. Maar ziedaar!

    Alle goeds en Gods zegen in deze tijden!

    Zoek gerust contact, juist wanneer je het gevoel hebt dat het water je aan de lippen staat!

    Ds. Gerard Knol


    Straf van God?

    Ik sprak ook iemand die bang was dat het coronagebeuren van God kwam.

    Omdat Hij genoeg van ons heeft. Ik heb het al eens eerder gezegd: tsunami betekent letterlijk ‘wraak van God’.

    Ook in modernere vorm uiten mensen dit vermoeden: omdat wij ons gedragen als sprinkhanen, bedenkt moeder Natuur (zeg maar ‘god’) iets om ons in bedwang te houden.

    Herstel van noodzakelijk evenwicht.

    Ik moet toegeven dat deze manier van denken mij om allerlei redenen niet ligt.

    1. Ik geloof niet (meer) in een straffende God. Ik geloof alleen in ‘God enkel licht’ en God ‘enkel liefde’.
    2. Gevoed daardoor: mijn eigen verantwoordelijkheid blijft, zoals voor ieder ander, onverkort. God is geen excuus om weg te schuilen en te verdwijnen in het ‘afhankelijke kind’.

    Geloof is voor mijzelf in de eerste plaats een bron van moed om onder ogen te zien wat er onder ogen gezien moet worden. En om te doen wat er gedaan moet worden. Misschien wordt er momenteel iets te veel gevierd en gemediteerd … Het is goed om het besef dat wij met elkaar gemeente zijn te blijven voeden.

    Ik mis onze erediensten. Ik denk er over na hoe wij dit in Bierum-Holwierde-Krewerd kunnen hebben. (Zoals in Spijk-Losdorp en Loppersum.) Maar – hoe dan ook – géén straf van God.

    Ik kan me wel voorstellen dat de natuur, als organisch samenhangend geheel, voortdurend naar beweging en evenwicht zoekt. Je kunt dat eenvoudig zien in de natuurfilms en –documentaires.

    Geen straf van God. Ik ben ermee opgevoed, maar ik ben er niet beter van geworden. Ik heb ontdekt dat het altijd MENSEN zijn die spreken over de straf van God. Mensen met een kwaad geweten of zelfs een haat tegen mensen zoals ze zijn. De situatie die we nu hebben, is groter dan wij kunnen overzien.

    Ik heb bewondering voor mensen die doen wat zij kunnen.

    In deze situatie hebben wij vertrouwen op God nodig, als grond onder de voeten, om te kunnen zijn wie we willen zijn en te kunnen doen wat wij moeten doen. Laten we daarom contact houden en elkaar op goede ideeën en gedachten brengen.

    De straf van God is géén goed idee. Alle radicale vormen van ‘geloof’ vliegen hiermee uit de bocht.

    Denk aan ‘knielen op een bed violen’ van Jan Siebelink.
    Denk aan IS.
    Denk aan de somberheid, de grimmigheid, de liefdeloosheid van een dergelijk geloof.
    God voedt geen angst.
    God voedt de moed om er helemaal te zijn.

    Oh ja, deze telefoonnummers zijn ook bereikbaar, mocht u daar behoefte aan hebben:

    0800 – 1351 vragen over het coronavirus COVID-19

    9345 als je even wilt praten

    Hartelijke groeten,

    Ds. Gerard Knol

    Melding bij ziekte

    Het komt nog wel eens voor dat we niet weten wanneer iemand is opgenomen in het ziekenhuis. Soms horen we het via via maar we missen het ook nog wel eens en dat is jammer want juist in moeilijke tijden willen we graag tot steun zijn. Het zou dus fijn zijn wanneer u bij opname of ziekte, maar ook bij blijde of minder vrolijke aangelegenheden dit even wilt melden bij dominee G. Knol of Truus Wildeboer of Lenie Sonneveld, dan wordt er altijd aandacht aan geschonken en weet u zeker dat u niet wordt vergeten. Uitslagen van onderzoeken bij ziekte zijn altijd spannend en wat een opluchting als het goed is. Maar laten we vooral ook elkaar tot steun zijn als de uitslag niet zo hoopvol is.